چکیده :

پاسخ هورمونی به ورزش به عوامل مختلفی وابسته است. با این حال، مطالعات اندکی تاًثیر تمرین پلایومتریک را بر تغییرات هورمونی بررسی کرده اند. هدف مطالعه حاضر بررسی تاًثیر زمانبندی¬های مختلف تمرین پلایومتریک بر تغییرات هورمونی، هایپرتروفی عضلانی و خاصیت ارتجاعی عضلات پا بود. بدین منظور سی و شش ورزشکار مرد (سن 64/2±58/21، قد 01/6±42/174، وزن 68/9±05/69) به طور داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. پیش آزمون شامل اندازه گیری متغیر های آنتروپومتریکی، سطح مقطع عضلات ران، شاخص ارتجاعی عضلات پا و خون گیری ناشتا بود. سپس، آزمودنی ها به سه گروه تمرین شامل، تمرین موجی روزانه، موجی هفتگی و سنتی و یک گروه کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرینی به مدت 6 هفته و هر هفته 3 جلسه انجام شد. بعد از 48 ساعت از آخرین جلسه تمرین پس آزمون انجام شد. تغییرات بین گروهی با روش آماری ANCOVA و آزمون تعقیبی LSDو تغییرات درون گروهی با آزمون t زوجی آنالیز شد. سطح معنی داری P˂0.05 قرار داده شد. یافته ها نشان داد که زمانبندی موجی روزانه و موجی هفتگی تمرین پلایومتریک باعث افزایش معنی دار غلظت استراحتی هورمون تستوسترون، نسبت تستوسترون به کورتیزول و سطح مقطع عضلات ران نسبت به پیش آزمون و گروه کنترل شدند. ولی زمانبندی سنتی تمرین پلایومتریک تنها باعث بهبود معنی داری نسبت به پیش آزمون شد. هر سه نوع زمانبندی تمرین پلایومتریک تاًثیر معنی¬داری بر شاخص ارتجاعی عضلات پا نداشتند. با توجه به نتایج و درصد تغییرات به نظر می رسد زمانبندی های غیر خطی تمرین پلایومتریک در بهبود تغییرات هورمونی، وضعیت آنابولیسم، هایپرتروفی عضلانی و خاصیت ارتجاعی عضلات پا دارای کارایی بیشتری نسبت به زمانبندی سنتی باشند.

کلید واژگان :

زمانبندی، تمرین پلایومتریک، تغییرات هورمونی، هایپرتروفی عضلانی، خاصیت ارتجاعی عضلات پا



ارزش ریالی : 1200000 ریال
دریافت مقاله
با پرداخت الکترونیک